• Max Alpert

    Pin it!

    maxalpert1938.jpg

    Max Alpert, 1936, Vrouwelijke ruiter in Kirgizië

    Max Alpert (1899-1980) was één van de grootste Soviet-fotografen. Zijn werk werd vooral gebruikt voor propaganda, maar hij was zelf een overtuigd communist die in 1919 nog in het Rode Leger gevochten had. Hij is het bekendst voor zijn werk rond de bouw van de Dnjeprogues, een waterkrachtcentrale aan de Dnjepr en zijn reeks over Viktor Kolmykov, een ongeletterde metselaar die het tot succesvol constructeur bracht in Magnitogorsk, een nieuw gebouwde stad voor de staalindustrie in de Oeral. Tijdens WOII was hij oorlogsfotograaf voor Tass. Na de oorlog werkte hij voor Novosti.

    Wat hier is afgebeeld is een huwelijksgebruik. De mannelijke ruiter moest tijdens een galop de bruid van zijn keuze licht met de zweep aanraken. Als hij miste werden de rollen omgedraaid en was zijn het die op die manier haar keuze mocht duidelijk maken.

    Ik vind dit zijn mooiste foto en één van de mooiste van de Soviet-fotografie tijdens het Interbellum. Er straalt een ongebreidelde levensvreugde van uit en een soort natuurkracht.

    Ik zag de foto ooit op een tijdelijk tentoonstelling in Antwerpen, Early Soviet Photography 1917-1940, in het fotografiemuseum. Van 14 mei tot 6 september kan je hem ook gaan bekijken in Moskou, in de tentoonstelling Soviet Photo, in het Lumiere Brothers Centre for Photography.  

  • Dover Pier

    Pin it!

    DSC_0056 - Copy.JPG

    De mist was al opgekomen in de late namiddag en had de zee en de contouren van de haven al lang opgeslokt. Het werd al donker toen ik mijn avondwandeling begon. Twee agenten waren met zaklampen iets aan het bekijken onderaan de pier en ik staarde wat naar het water. Toen ik de pier begon af te wandelen volgden ze me. Ergens voor mij liepen nog twee mensen. Na 100 meter zag ik noch het begin noch het einde van de pier. Ik hoorde enkel nog de voetstappen van die twee agenten. Links van me zag je vaag de lichten van een havenkade. Een misthoorn blies een code over het water. Voor mij zag ik vier of vijf Victoriaanse straatlantaarns ver, daar voorbij verborg de mist alles. Telkens ik een lantaarnpaal voorbijwandelde doemde er in de verte een nieuwe op.  

    Ik had er nooit op gelet om te zien hoe lang de pier was en na een tijd leek ik in een soort trance te gaan. De lantaarns bleven elkaar opvolgen als op een gigantische loopband. Er leek geen einde aan te komen. Even beeldde ik me in dat ik hier zou blijven verder wandelen, altijd maar door, en dat er eigenlijk geen eindpunt meer zou zijn. Een filmisch beeld van een leven na de dood ? Zou er iemand op me wachten aan het einde van de pier ? Of zou er gewoonweg niks meer zijn ?

    Na een hele tijd doemde er een soort paviljoen op, verlaten en afgesloten. De agenten controleerden de sloten, keken even rond en keerden terug. Deze keer volgde ik ze.

     

    De Prince of Wales Pier in Dover is iets meer dan een kilometer lang en dateert uit 1902. Al sinds het begin ligt er aan het uiteinde een café en een kleine vuurtoren. Ik sliep in het Marina Hotel aan Waterloo Crescent, in een klein maar net kamertje, veel te heet gestookt en waarvan de raam maar op een kier openging. Zeer goed ontbijt wel, aangename sfeer.  

  • Elif Shafak: The Architect's Apprentice

    Pin it!

     

    elif shafak.jpg

     

    'May the world flow like water,' Sinan used to say. I can only hope that this story, too, will flow like water in the hearts of its readers.

    Elif Shafak, in de Author's Note helemaal achteraan in het boek

    Ik vond deze zin helemaal achteraan in het boek en ik was verrast, want nauwelijks een tiental pagina's ervoor had ik mezelf die opmerking ook gemaakt. Dit boek verspreid zich over je fantasie als een vloeistof die langzaam alle hoekjes en kantjes en scheurtjes van je geest vult om op het einde een heel groot gevoel van vervulling te geven. Er zijn weinig schrijvers die dat kunnen.

    Elif Shafak is een groot vertelster. Het verhaal gaat over een Indische jongen die samen met een witte olifant terecht komt in Istanbul, als een gift voor de Sultan. Hij wordt er verliefd op een onbereikbare prinses, wordt opgenomen door de hoofdarchitect van de Sultan als leerling en zijn leven meandert door de wereld tijdens de levens van drie Sultan's waaronder Suleiman the Magnificent. Hij reist naar Rome, trekt mee ten oorlog, ontdekt de kracht van boeken en taal en is de Mahout van Chota, de witte olifant.

    Naast mensen en dieren is Istanbul zelf één van de hoofdpersonages, met de bouw van de grote moskeeën, de perikelen van de Haga Sofia, branden en epidemieën en feesten, en de schrijfster beschrijft dit alles magistraal. Het boek is levendig, soms wreed, vaak ontroerend, vaak grappig en zéér goed geschreven.

    Het is perfect voor de zomervakantie. Het is geschreven door een rasvertelster, het is een page-turner voor wie al wat meer ambities heeft voor zijn zomerliteratuur maar zich toch ook niet al te hard wil inspannen. Kortom het leest als een trein, met spanning, humor, geschiedenis en een paar heel mooie levenswijsheden.

    Elif Shafak is Turkije's best verkopende schrijfster. Ze zit tussen de Westerse en de Oosterse vertelcultuur in en werd opgevoed in Madrid en Jordanië. Ze woont afwisselend in de Verenigde Staten en Turkije. Dit boek smaakt alvast naar meer...

    In het Nederlands vertaald als De Stad aan de Rand van de Hemel.