Dover Pier

Pin it!

DSC_0056 - Copy.JPG

De mist was al opgekomen in de late namiddag en had de zee en de contouren van de haven al lang opgeslokt. Het werd al donker toen ik mijn avondwandeling begon. Twee agenten waren met zaklampen iets aan het bekijken onderaan de pier en ik staarde wat naar het water. Toen ik de pier begon af te wandelen volgden ze me. Ergens voor mij liepen nog twee mensen. Na 100 meter zag ik noch het begin noch het einde van de pier. Ik hoorde enkel nog de voetstappen van die twee agenten. Links van me zag je vaag de lichten van een havenkade. Een misthoorn blies een code over het water. Voor mij zag ik vier of vijf Victoriaanse straatlantaarns ver, daar voorbij verborg de mist alles. Telkens ik een lantaarnpaal voorbijwandelde doemde er in de verte een nieuwe op.  

Ik had er nooit op gelet om te zien hoe lang de pier was en na een tijd leek ik in een soort trance te gaan. De lantaarns bleven elkaar opvolgen als op een gigantische loopband. Er leek geen einde aan te komen. Even beeldde ik me in dat ik hier zou blijven verder wandelen, altijd maar door, en dat er eigenlijk geen eindpunt meer zou zijn. Een filmisch beeld van een leven na de dood ? Zou er iemand op me wachten aan het einde van de pier ? Of zou er gewoonweg niks meer zijn ?

Na een hele tijd doemde er een soort paviljoen op, verlaten en afgesloten. De agenten controleerden de sloten, keken even rond en keerden terug. Deze keer volgde ik ze.

 

De Prince of Wales Pier in Dover is iets meer dan een kilometer lang en dateert uit 1902. Al sinds het begin ligt er aan het uiteinde een café en een kleine vuurtoren. Ik sliep in het Marina Hotel aan Waterloo Crescent, in een klein maar net kamertje, veel te heet gestookt en waarvan de raam maar op een kier openging. Zeer goed ontbijt wel, aangename sfeer.  

De commentaren zijn gesloten.